Historia

1 a Dworzec Tatrzański w 1882 roku
Dworzec Tatrzański w 1882 roku

Dworzec Tatrzański, zwany niegdyś Kasynem Towarzystwa Tatrzańskiego lub Dworem Tatrzańskim, jest najstarszym działającym polskim klubem muzycznym. Jego historia sięga XIX wieku – okresu pionierskich wejść na tatrzańskie szczyty, wielkich przygód górskich oraz fascynacji góralską muzyką, tańcem i architekturą. Grywały w Dworcu Tatrzańskim największe sławy, spotykali się wybitni literaci, artyści. Zabawy były huczne i swobodne.

Legendarne miejsce powstało w czasach, gdy nieprzetartymi szlakami wędrowali w towarzystwie górali, poeci, malarze, botanicy, muzycy, etnografowie i poszukiwacze przygód. Tarty stanowiły wtedy teren jeszcze niezbadany, a wielodniowe wyprawy od krainy buczyny do krainy nagich wirchów osnute były aurą tajemnicy.

Tytus Chałubiński z przewodnikami, współzałożyciel Towarzystwa Tatrzańskiego i organizator koncertów w Dworcu →
1 b Tytus Chałubinski z przewodnikami, wspolzalozyciel Towarzystwa Tatrzanskiego i organizator koncertów w Dworcu
3 Walery Eljasz Radzikowski, inicjator pwstania Dworca Tatrzańskiego powraca z Morskiego Oka  towarzystwie przewodnika
Walery Eljasz Radzikowski, inicjator powstania Dworca Tatrzańskiego powraca z Morskiego Oka towarzystwie przewodnika
2 Walery Eljasz Radzikowski podczas plenerowej wyprawy malarskiej
Walery Eljasz Radzikowski podczas plenerowej wyprawy malarskiej

Na wielodniowe wyprawy przy dźwiękach dzikich, ponurych melodii, wydobywanych z gęśli i basów zalecano zabierać przyrząd do herbaty, kociołek, czyli saganek do warzenia wody na ogniu, czajnik i filiżanki lub kubki z uszkami, wszystko z emaliowanej blachy. Śmiałek powinien zaopatrzyć się również w kawałek świecy stearynowej, korkociąg, zapałki, trochę sznurka, rzemyki do opięcia rzeczy. Parasol bywa na większych wycieczkach tylko zawadą, a zabrany nie wraca nigdy w całości – doradzał krakowski malarz Walery Eliasz Radzikowski w Ilustrowanym Przewodniku do Tatr i Pienin. Gdy podczas wypraw zabrakło herbaty zastępowano ją trunkami wysokoprocentowymi. Dodawszy do wody cukru i nalawszy koniaku posililem się tym nektarem, który był konieczny do zastępienia utraconej wilgoci ciała podczas forsownego pochodu zimą – opisywał swoją wycieczkę nad Morskie Oko profesor Leopold Świerz.

5 Jeden z pierwszych przewodników Jedrzej Wala syn
Jeden z pierwszych przewodników Jedrzej Wala syn
6 Z Dworca ruszały pierwsze wyprawy górskie. Prowadzone m.in przez Macieja Gąsienice Sieczke
Z Dworca ruszały pierwsze wyprawy górskie. Prowadzone m. in przez Macieja Gąsienicę Sieczkę

Aby w pełni zobrazować ówczesny okres warto zauważyć, że lampa naftowa i rewolwer były wtedy całkiem nowymi wynalazkami, aparat fotograficzny stanowil rarytas. Były to czas gdy Billi Kid rozrabiał na Dzikim Zachodzie, odkrywano głąb Afryki, a jedyny transport powietrzny stanowiły balony.

W Zakopanem panowała wielka swoboda. Niczem tu nikt nie czuje się skrępowanym – jak pisał Walery Eliasz – Każdy tu sobie królem na swojem państwie, żyje jak mu się podoba bez niczyjej kontroli. Właśnie w owych niezwykłych czasach zawiązało się Towarzystwo Tatrzańskie, skupiające zauroczonych najwyższymi polskimi górami badaczy i artystów. Towarzystwo powstało w Nowym Targu aby przenieść się wkrótce do Krakowa, ale główna jego dzialalność realizowana była zawsze w Tatrach i Zakopanem.

Szybko okazało się, że znamienici goście Towarzystwa potrzebują pod Tatrami sali koncertowo-teatralnej z czytelnią i miejscami noclegowymi – miejsca spotkań i rozrywek po wyczerpujących górskich wycieczkach i w czasie słoty. Najgorętszym orędownikiem pomysłu budowy siedziby TT w Zakopanem był Walery Eliasz Radzikowski. To on 2 grudnia 1874 roku na Walnym Zgromadzeniu Towarzystwa Tatrzańskiego wystąpił z wnioskiem o zakup gruntu dla zbudowania Dworca Tatrzańskiego.

7 XIX-wieczny Dwór Tatrzański
XIX-wieczny Dwór Tatrzański
7a XIX-wieczne Krupówki. Po lewej stronie Dwór Tatrzański
XIX-wieczne Krupówki. Po lewej stronie Dwór Tatrzański

W pięknem, zabezpieczonem od ściśnienia miejscu, w samym środku wsi stanął obszerny dom wedle planów architekta Karola Zaręby. Spełnia on przenaczenie tzw. „kursalonów“ po zdrojowiskach. Ogród naokoło budynku dopiero założony gdy się zagai, stanie się tegoż wielką ozdobą i przyjemnością dla gości – pisał Walery Eliasz Radzikowski. Budynek był, jak na tamte czasy pokaźny. Zawierał oprócz wielkiej sali (14 m. dł, 9 m sz.) 13 pokoi większych lub mniejszych rozmiarów.

Uroczyste otwarcie Dworu Tatrzańskiego, w huku moździeży rozlegających się aż do turni tatrzańskich, odbyło się 30 lipca 1882 roku zaszczycone obecnością p. Marszałka krajowego Dra Mikołaja Zyblikiewicza – relacjonował Leopold Świerz w wydanym w 1882 roku Zarysie dzialalności Towarzystwa Tatrzańskiego w pierwszem jego dziesięcioleciu. Specjalnymi gośćmi otwarcia Dworca Tatrzańskiego byli m.in. August Couvreur, wieceprezydent parlamentu belgijskiego oraz burmistrz Brukseli Karol Buls. W roku powstania kasyna urodzil sie Jan Witkiewicz, brat Stanislawa Witkiewicza, ojca Witkacego, a także Karol Szymanowski, później częsty bywalec Dworca.

7c Na scenie Dworca Tatrzańskiego często gościła Helena Modrzejewska
Na scenie Dworca Tatrzańskiego często gościła Helena Modrzejewska
7b Henryk Sienkiewicz czytał premierowowo w Dworcu Tatrzańskim fragmenty Quo Vadis
Henryk Sienkiewicz czytał premierowowo w Dworcu Tatrzańskim fragmenty Quo Vadis
9 Ignacy Jan Paderewski wybrał Dworzec Tatrzański na premierę swojego Album Tatrzańskie
Ignacy Jan Paderewski wybrał Dworzec Tatrzański na premierę swojego Albumu Tatrzańskie
8 Artur Bartels za swoje dowcipne wierszyki zbieral w Dworcu niekonczące sie oklaski
Artur Bartels za swoje dowcipne wierszyki zbieral w Dworcu niekonczące sie oklaski

Sezon letni 1882 roku nie należał do łaskawych pod względem pogody. Niezwykle słotna pora daje się odczuwać gościom tutejszym. Wycieczki w góry, główny cel pobytu zupełnie prawie niemożebne. Publiczność ulega wrażeniu nudów, stara się przepędzać czas w nowo zbudowanym gmachu kasyna tatrzańskiego, szukając rozrywek w zabawach tańcujących, koncertach, odczytach. Tak zwane reuniony cieszą się niezwykłem powodzeniem, skoro do 50 par staje do mazura – można przeczytać w krakowskim Czasie.

Do grona pierwszych artystów, którzy wystąpili w Dworcu należeli: śpiewak Mieczysław Apolinary Horbowski, pianista Kazimierz Hofmann i kompozytor Wilhelm Czerwiński. Piękny głos pierwszego i wielka biegłość Hofmanna zostały należycie ocenione. Koncert p. Czerwińskiego pokazał w nim wcale poważnego kompozytora. Szczelnie zapełnił salę kasyna koncert p. Kleczyńskich. Jan Kleczyński wystąpił z nową swą kompozycyą z fantazyą tatrzańską ułożona z motywów góralskich. Pani Kleczyńska śpiewem, szczególnie aryą z Afrykanki dała się poznać jako skończona artystka i zbierała zasłużone oklaski. Po koncercie wystąpił także satyryk Artur Bartels ulubiony deklamator własnych dowcipnych wierszyków i jak zawsze zbierał niekończące się oklaski. Dwa dni później goście Dworca mogli posłuchać publicisty, korespondenta Tygodnika Ilustrowanego Juljana Horaina.Zgromadził on liczną publiczność która sympatycznie przyjęła sędziwego prelegenta. Pod koniec sierpnia powtórzono koncert Kleczyńskich. Towarzyszył im skrzypek, członek orkiestry Teatru Wielkiego w Warszawie, Wincenty Singer. Zakopane nigdy nie widziało tak świetnego koncertu. Rozpoczęła go mało znana a bardzo piękna sonata Edwarda Griega na fortepian i skrzypce wykonana przez Kleczyńskiego i Singera z niezwykłą świetnością i wdziękiem. 

Szczególnie odegranie przez Kielczyńskiego walca Chopina, a przez Singera fantazyi Leonarda przyjęte zostały z powszechnym zapałem. Najwięcej jednak uznania zyskał piękny śpiew p. Kleczyńskiej. Na żadanie po dwakroć musiała odśpiewać pieśń góralską. Koncert zorganizował Tytus Chałubiński.

W Dworcu organizowano bale charytatywne oraz przyjmowano znane osobistości świata polityki. W 1883 goszczono tu ponownie marszałka sejmu galicyjskiego Mikolaja Zyblikiewicza, który o zmierzchu dostał się przez trzy bramy wśród huku moździeży i ognia bengalskiego do dworu tatrzańskiego gdzie zamieszkał. Wieczorem urządzono Bal na cześć marszałka podczas którego kwestowano na wyposażenie uczniów nowo otwartej szkoły snycerstwa.

Nowe miejsce szybko stało się sercem życia kulturalnego i towarzyskiego pod Tatrami. Odbywają się tu odczyty, koncerty, różne zebrania towarzyskie, a nade wszystko wieczorami w święta i niedziele zabawy tańcujące, które słyną ze swobody – relacjonował Walery Eljasz Radzikowski. Tu się koncentrowało całe życie. Tu była największa sala z galerią, kręgielnia i inne pomieszczenia, w których się bawiono i jadano – pisał Włodzimierz Wnuk w Obrazkach zakopiańskich.

Dworzec Tatrzański gościł w owych czasach najznamienitsze sławy sal teatralnych i koncertowych w Polsce. W rzęsistym blasku lamp naftowych występowała Helena Modrzejewska. W tym samym 1882 roku utalentowana aktorka podpisała kontrakt na tournee po Ameryce, gdzie później święciła wielkie triumfy. Swój pierwszy koncert zagrał w Dworcu Mieczysław Karłowicz. Koncertowali: Raul Koczalski, Aleksander Michałowski i Stanisław Barcewicz. Na premierę swoich Album Tatrzańskie wybrał Dworzec Tatrzański Jan Ignacy Paderewski. Fragmenty Quo Vadis czytał po raz pierwszy Henryk Sienkiewicz. Nierzadko zdarzały się również koncerty artystów zagranicznych. Swój repertuar zaprezentował w Dworcu m.in. słynny skrzypek wiedeński Fritz Krisler. W 1885 roku odbyła się tu próba orkiestry góralskiej która jak na początek pomyślnie wypadła. W roku 1898 wielkiem powodzeniem cieszyły się koncerty p Henryka Melcer, Henryka Opieńskiego oraz występ w teatrze monologisty p. Fiszera. zabaw z tańcami było 8. Łączny dochód wynosił 741 zł, 98 ct. – czytamy w sprawozdaniu Towarzystwa. Rok 1899 przyniósł jeszcze większą popularność. Sala Wielka koncertowa w czasie pełni sezonu była zajęta przez 30 dni.

11 W Dworcu Tatrzańskim nierzadko występowały gwiazdy z zagranicy. Wśród nich był wiedeński skrzypek Fritz Kreisler
W Dworcu Tatrzańskim nierzadko występowały gwiazdy z zagranicy. Wśród nich był wiedeński skrzypek Fritz Kreisler
10 Leopold Świerz - badacz Tatr, sekretarz TT i zwolennik powstania Dworca Tatrzańskiego oraz późniejszej jego odbudowy
Leopold Świerz - badacz Tatr, sekretarz TT i zwolennik powstania Dworca Tatrzańskiego oraz późniejszej jego odbudowy

Atmosferę przed jednym z koncertów opisał dziennikarz Przeglądu Zakopiańskiego: Pan S. Z Panem Z czynią znakomite obserwacye, wspraci na nieco chwiejnej baryerze, to samo czynią inny, póki brak miejsca w sieni nie zmusi wszystkich do wtargnięcia do sali. Godzina ósma, szmer w zapełnionej sali, nastrój, silne oklaski. Na estradzie koncertant Henryk Opieński. Minę ma dobrą.

W sali DT przy drzwiach zamkniętych i z wykluczeniem mężczyzn obradowały w sierpniu 1899 roku feministki. Zjazd odbył pięć trzygodzinnych posiedzeń i zakończony został ucztą wspólną na którą proszeni byli i panowie i gdzie toastom nie było końca.

W Dworcu występował również teatr. 16 sierpnia 1883 roku odbyły się spektakle Teatru Poznańskiego. 10 sierpnia 1899 roku przy sali prawie pełnejTeatr Polski pod dyrekcją Mullera wystawił patriotyczną sztukę Tamten Gabrieli Zapolskiej oraz Rewizora z Petersburga autorstwa Mikołaja Gogola.Dzień później zagrano komedię Zygmunta Przybylskiego pod tytułem Bzy kwitną oraz Konfederatów Barskich Adama Mickiewcza.

Podróż w góry nastręczała artystom niekiedy nieoczekiwanych utrudnień i niemiłych przygód. Niecałe dwa miesiące przed otwarciem linii kolei parowej do Zakopanego przykra sytuacja spotkała pianistę Aleksandra Michałowskiego, który uległ nieszczęśliwemu wypadkowi ukąszenia przez muchę. Pomyślnie – czytamy w Przeglądzie Zakopiańskimma się na tyle dobrze że na prośbę miłośników sztuki zapowiedział swój koncert na przyszły czwartek.

Poza koncertami i odczytami odbywały się w Dworcu również wieczorki tańcujące urozmaicone ruchomym obrazem, muzyką na żywo lub fonografem. Impreza 30 września 1899 roku, jak donosi Przegląd Zakopiański urozmaicona była żywymi obrazami układu artysty Leona Wyczółkowskiego.

Ponieważ Dworzec stał się ogniskiem życia towarzyskiego i w związku ze zwiększającą się frenkwencyą gości z różnych stron świata Towarzystwo Tatrzańskie udoskonalało budynek i prowadziło liczne remonty. W 1892 roku powiększono scenę teatralną. Rok później ukończono kosztującą 5034 złotych reńskich dobudowę osobnej czytelni i powiększono restaurację. Piętro posiadało już 18 pokoi, do dyspozycji gości były dwa osobne pokoje do zabaw. W 1895 roku rewitalizowano ogród, dodano nowe furtki od strony potoku, naprawiono parkan. Do sali Dworca zakupiono drugi fortepian, sprawiono 80 nowych krzeseł, obito pięć stolików nowym suknem.

Ważna była także kontrola jakości oferowanych przez DT usług. W 1895 roku Towarzystwo Tatrzańskie wybrało delegata do sprawdzenia potraw i napojów w restauracji DT. Funkcja ta przypadła Dr. Ponikło, który jak czytamy odbył lustrację restauracyi i znalazł materyały w dobrym stanie.

Ceny w dworcowym barze i restauracji nie należały do najniższych. Szklanka herbaty z rumem kosztowała 14 centów, kawa czarna 12 ct, biała 16, kieliszek wódki 5 ct. Za butelkę wina płacono od 40 do 80 centów, a nowotarskie piwo od 16 do 20. Nastawienie samowaru wynosiło 10 ct. Za użycie fortepianu płacono 3 złote reńskie. Pół godziny spędzone na kręgielni kosztowało 20 ct w dzień, a przy oświetleniu 30 ct. Za świece płacono 20 ct. Wstęp na zabawę z tańcami kosztował 1 zł reński. Członkowie Towarzystwa płacili połowę ceny. W 1892 roku przychód samego z fortepianu, czytelni i wypożyczalni siodeł wynosił 500 zł. Na oprawę muzyczną wydano 230 zł.

13 Mieczyslaw Karłowicz zagrał na deskach Dworca swój pierwszy koncert
Mieczyslaw Karłowicz zagrał na deskach Dworca swój pierwszy koncert
12 Mariusz Zaruski założył W Dworcu Tatrzańskim w 1908 roku TOPR
Mariusz Zaruski założył w Dworcu Tatrzańskim w 1909 roku TOPR - Pogotowie Tatrzańskie

W 1897 roku zbudowano lodownię o pojemności 50 m sześciennych na potrzeby bufetu i restauracji. Roku póżniej zbudowano schody kamienne od frontu, dawniejszy ogród upiększono i umieszczono w tymże kilka ławek, również na werandzie południowej. Naprawiono dawną kręgielnię, a stół bilardowy pokryto nowym suknem.

Od momentu powstania Dworzec łączył świat artystów ze światem ludzi gór. Do późnych godzin nocnych snuli tu swoje plany i strategie zdobycia dziewiczych szczytów pierwsi taternicy. Tu umawiano się z przewodnikami na wyprawy i założono Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratownicze. Pierwsi narciarze toczyli w Dworcu długie rozmowy na temat stylu jazdy z jednym kijem i planowali górskie wyrypy.

14 W Dworcu opracowywano strategie pionierskich wypraw górskich. Mariusz Zaruski z kompanami
W Dworcu opracowywano strategie pionierskich wypraw górskich. Mariusz Zaruski z kompanami
15 Ulubione miejsce spotkań pierwszych narciarzy. Mariusz Zaruski i Mieczysław Karłowicz w towarzystwie kompanów przed Dworcem Tatrzańskim
Ulubione miejsce spotkań pierwszych narciarzy. Mariusz Zaruski i Mieczysław Karłowicz w towarzystwie kompanów przed Dworcem Tatrzańskim

W listopadzie ostatniego roku XIX stulecia odnotowano w Zakopanem deszcz gwiaździsty. Niestety nie zapowiadał niczego dobrego. Wiek ostatnich odkryć i pionierskich przejść zamknął spowodowany eksplozją lampy naftowej pożar, który wybuchł w Dworcu podczas karnawałowego Balu Wszechstanów w styczniu 1900 roku i całkowicie strawił drewniany budynek. Dzień 21 stycznia stał się dla Zakopanego dniem złowrogim, dies feralis. Wzrok mój uderzyło różowe światło rozlane po białoszarem sklepieniu śnieżnych chmur. Nie widziałem za zasłoną domów płomieni, wybiegłszy na ulicę dowiedziałem się od od stojącej na ganku swego domu góralki, że to Dworzec Tatrzański. Dzwony kościelne jęczały chwilę i umilkły – czytamy w relacji na łamach Przeglądu Zakopiańskiego.

Z pożaru ocalały jedynie 1057 butelki wina ukryte szczętnie w suterenach budynku. Jak dowiadujemy się z Pamiętników Towarzystwa Tatrzańskiego wydobywano je 2 dni i umieszczono w 13 pakach aby oddać na przechowanie do p. Pawlicy.

16 Otwarcia nowego bydynku Dworca dokonano 1 lipca 1903 roku-kopia
Otwarcia nowego bydynku Dworca dokonano 1 lipca 1903 roku
17 Klemens Bachleda - król tatrzańskich przewodników i ratownik TOPR nie raz zaczynał  wyprawy z Dworca Tatrzańskiego
17 Klemens Bachleda - król tatrzańskich przewodników i ratownik TOPR nie raz zaczynał wyprawy z Dworca Tatrzańskiego

W 1902 r. po wielu dyskusjach TT zdecydowało się odbudować dom klubowy, czyli Dworzec Tatrzański. Leopold Świerz, członek zarządu, postuluował postawienie nowego budynku cytując słowa zasłużonego członka TT – Władysława Koziebrodzkiego: Aby nasze towarzystwo zasze stało na czele rozwoju Zakopanego.

Otwarcie nowego budynku nastąpiło 1 lipca 1903 r. (według projektu Wandalina Beringera, który zaprojektował go jako pierwszy budynek murowany w stylu zakopiańskim).

18 Autorem projektu Dworca był Wandalin
Autorem projektu Dworca był Wandalin

W latach 1914–1939 działała w Dworcu Tatrzańskim restauracja. Szybko stała się ulubionym miejscem spotkań śmietanki towarzyskiej Zakopanego. W początkowym okresie restauracja była prowadzona przez Zofię Krzeptowską. Spędzali tu upojne wieczory artyści i taternicy. Ileż bywało tu zabaw z góralską muzyką Bartka a potem Jaśka Obrochty, ileż razy brali w niej udział Karol Szymanowski, Stryjeńscy, Choromański, Rafał Malczewski, Rytardowie, August Zamoyski, Wierzyński i inni

W tym rozgwarze powstawały Harnasie, obrazy Stryjeńskiej, studia Witkacego o „zakopianinie” i felietony Rafała Malczewskiego (…) i zbierali się na towarzyskie posiady urządzane przez Muzeum znakomici uczeni, wśród których zasiadał powszechnie lubiany Mieczysław Frenkiel – pisał o Dworcu Juliusz Zborowski, dyrektor Muzeum Tatrzańskiego.

19 Dworzec był pierwszym bydynkiem murowanym w stylu zakopiańskim
Dworzec był pierwszym bydynkiem murowanym w stylu zakopiańskim
21 Przewodnicy przed nowym Dworcem Tatrzańskim
Przewodnicy przed nowym Dworcem Tatrzańskim
22 Podwieczorek muzealny przed werandą Dworca
Podwieczorek muzealny przed werandą Dworca

W swoich wspomnieniach opisuje imprezy w Dworcu także Rafał Malczewski. Inna branża ludzi tłumiła się w Dworcu Tatrzańskim. Mniej spokojna, mniej zamiłowana w brydżu, lubiąca alkohol tylko w wielkich ilościach, grywająca w różne inne gry. Zbierało się tam wcale fajne towarzystwo, co prawda nie wszyscy byli łazikami górskimi; schodziło się bractwo od liny i czekana, artyści, pijacy, uczeni, prorocy i wariaci.

Czasem zaszedł jakiś zapalczywy „filanc”, by sprawdzić, czy nie szynkuje się wódki bez koncesji, najczęściej jednak opuszczał lokal pewny, że pije się tam tylko mleko kwaśne i gra co najwyżej w ping–ponga. Tymczasem trzeba przyznać, że obchodzono w tym lokalu wiele imienin i innych pijaństw o takim natężeniu, że gdyby ujrzał to ów „filanc”, padłby trupem. 

W alpinarium PTT rósł wcale spory krzak litworowy – ukradkiem prokurowano z niego świetną litworówkę różnej mocy – czytamy we wspomnieniach Malczewskiego.

23 Częsty bywalec Dworca Stanisław Ignacy Witkiewicz
Częsty bywalec Dworca Stanisław Ignacy Witkiewicz
24 Przyjaciel Witkacego, August Zamoyski stały klient Dworca. W 1925 roku przejechal na samotnie na rowerze niemal 3000 kilometrów z Paryża do Zakopanego
Przyjaciel Witkacego, August Zamoyski stały klient Dworca. W 1925 roku przejechal na samotnie na rowerze niemal 3000 kilometrów z Paryża do Zakopanego
27 Helena Roj Kozłowska, współautorka libretta do baletu Harnasie Karola Szymanowskiego
Helena Roj Kozłowska, współautorka libretta do baletu Harnasie Karola Szymanowskiego
28 Józef Oppenheim wieloletni naczelnik TOPR mieszcącego się w Dworcu Tatrzańskim, król życia i dusza towarzystwa zakopiańskiego
Józef Oppenheim wieloletni naczelnik TOPR mieszcącego się w Dworcu Tatrzańskim, król życia i dusza towarzystwa zakopiańskiego

W latach tuż przed wojną restaurację Dworca Tatrzańskiego prowadził Kazimierz Broński. Spotykała się u niego grupa przyjaciół z grona profesorskiego, w tym pracownicy sąsiadującego z Dworcem Muzeum Tatrzańskiego. Założyli oni satyryczną grupę pod nazwą Zakopiański Instytut Brońskiego. Szczególnym upodobaniem darzyli werandę nazywaną PKP, Pod Kulawym Psem. Nazwa powstała na cześć kulawego psa Brońskiego. Do tego zacnego grona należeli m.in.: dyrektor Muzeum Juliusz Zborowski, zwany na potrzeby Instytutu Samuelem Kościelskim, taternik Janusz Chmielowski (Janusz Przewodnik), malarka Julia Stabrowska (Klara Cydonia), profesor prawa Jerzy Lande (Spad Kościelecki, pseudonim powstał na cześć szczęśliwego finału jego wypadku na Kościelcu), Stefan Komornicki (autor klucza do oznaczenia cepra tatrzańskiego), czy inżynier i wybitny Taternik, Jerzy Maślanka (Maślanka Georgios).

29-Słynąca-z-mocnego-charatkeru-malarka-Zofia-Stryjenska-tworzyła-atmosferę-Dworca-Tatrzańskiego.-Często-bywała-tu-z-mężem-architektem-i-rzeźbiarzem-Karolem-Stryjeńskim-
Słynąca z mocnego charakteru malarka Zofia Stryjeńska tworzyła atmosferę Dworca Tatrzańskiego. Często bywała tu z mężem, architektem i rzeźbiarzem Karolem Stryjeńskim
30 W dwudziestoleciu w Dworcu spotykali się taternicy. Swoją siedzibę mieli TOprowcy. Wśrod nich był jeden z pierwszych producentów nart - Stanislaw Zdyb
W dwudziestoleciu międzywojennym w Dworcu spotykali się taternicy. Swoją siedzibę mieli toprowcy. Wśród nich był jeden z pierwszych producentów nart - Stanisław Zdyb
31 Rafal Malczewski, malarz i autor wspomnień z Dworca Tatrzańskiego i  Zakopanego
Rafal Malczewski, malarz i autor wspomnień z Dworca Tatrzańskiego i Zakopanego

Barwna historia Dworca Tatrzańskiego trwa nadal. W 2015 roku obchodzimy pięciolecie współpracy z Teatrem Witkacego oraz Wojciechem Szatkowskim z Muzeum Tatrzańskiego. Odbywają się tu festiwale, koncerty, tzw. „posiady“, wystawy i debaty nad przyszłością miasta. Klub gości corocznie wielu artystów i ciekawe osobistości świata mediów, biznesu i nauki. Jak niegdyś, tak i teraz jest miejscem spotkań i niezmiennie zaprasza do tworzenia kolejnego rozdziału.

Michał Pietrzak

Fotografie pochodzą ze zbiorów prywatnych autora oraz ze zbiorów Muzeum Tatrzańskiego